چسباندن براکت ارتودنسی | مراحل، هزینه و مراقبت بعد از نصب براکت

اگر تا به حال جلوی آینه ایستاده‌اید و دندان‌هایتان را بررسی کرده‌اید و به نامرتبی، فاصله یا هم‌پوشانی آن‌ها دقت کرده‌اید، احتمالا نام ارتودنسی را شنیده‌اید. در قلب تمام درمان‌های ارتودنسی، یک مرحله‌ی اساسی وجود دارد: چسباندن براکت ارتودنسی که در ادامه به زبان ساده و دقیق، همه چیز درباره‌ی چسب براکت، مراحل نصب، مراقبت‌های بعد از آن، هزینه، مشکلات رایج و تفاوت انواع براکت‌ها را بررسی می‌کنیم.

براکت ارتودنسی چیست و عملکرد آن چگونه است؟ 

براکت‌ها همان قطعات کوچک فلزی یا سرامیکی هستند که روی سطح دندان چسبانده می‌شوند تا با کمک سیم و کش، دندان‌ها را به مرور در موقعیت درستشان قرار دهند. اگر این چسباندن با دقت و دانش انجام نشود، تمام درمان دچار اختلال می‌شود. پس کیفیت چسباندن براکت، به اندازه طراحی کل درمان اهمیت دارد.

براکت ارتودنسی (Orthodontic Bracket) که در اصطلاح عامیانه به آن “نگین” نیز گفته می‌شود، یک قطعه کوچک و حیاتی است که در درمان‌های ارتودنسی ثابت به کار می‌رود. این قطعه معمولا از جنس فلز (فولاد ضد زنگ)، سرامیک یا مواد پلیمری ساخته شده و توسط یک چسب مخصوص دندانپزشکی (رزین کامپوزیت) به سطح دندان‌ها متصل می‌گردد.

مراحل چسباندن براکت ارتودنسی

فرآیند چسباندن براکت‌های ارتودنسی یک روش دقیق بالینی است که نیازمند رعایت مراحل استاندارد جهت تضمین استحکام باند (Bond Strength) بین براکت و سطح مینای دندان است. این مراحل به ترتیب علمی عبارتند از:

۱. آماده‌سازی و تمیز کردن سطح دندان (Prophylaxis)

• هدف: حذف کامل پلاک میکروبی، بقایای مواد غذایی و آلودگی‌ها از سطح مینا.
• روش اجرا: سطح مینای دندان با استفاده از خمیر پروفیلاکسی عاری از فلوراید (Non-Fluoridated Prophy Paste) و یک فرچه یا کاپ پلاستیکی به دقت پولیش داده می‌شود. پس از آن، دندان کاملا شسته و خشک می‌گردد.

۲. جداسازی و کنترل رطوبت (Isolation & Moisture Control)

• هدف: جلوگیری از تماس بزاق یا رطوبت با سطح دندان در حین چسباندن، که برای فعال‌سازی رزین‌های باندینگ ضروری است
• روش اجرا: از ابزارهایی مانند رول پنبه‌ای (Cotton Rolls)، ساکشن و یا در موارد نیاز، سد لاستیکی (Rubber Dam) برای ایزوله کردن دندان‌ها و حفظ خشکی کامل محیط کار استفاده می‌شود

۳. اچینگ مینا (Enamel Etching)

• هدف: ایجاد میکروپرزها (Microporosities) و زبری سطحی در مینای دندان برای افزایش تماس مکانیکی و شیمیایی چسب
• روش اجرا: اسید فسفریک ۳۵٪ تا ۴۰٪ به مدت ۱۵ تا ۳۰ ثانیه روی سطح مینا اعمال می‌شود. پس از آن، سطح با آب زیاد شسته شده و کاملا خشک می‌شود. مینای اچ شده باید ظاهری گچی و مات (Frosted Appearance) پیدا کند

۴. کاربرد پرایمر و رزین باندینگ (Primer & Adhesive Application)

• هدف: بهبود اتصال بین مینای اچ شده و رزین کامپوزیت براکت
• روش اجرا: یک لایه نازک از پرایمر (Primer/Bonding Agent) روی سطح مینای اچ شده زده می‌شود. سپس، یک لایه نازک از رزین کامپوزیت ارتودنسی (Adhesive Resin) یا ماده باندینگ پشت براکت قرار داده می‌شود

۵. قراردهی و تثبیت براکت (Bracket Placement & Curing)

• هدف: اتصال دائمی براکت به دندان در موقعیت سه‌بعدی دقیق
• روش اجرا: متخصص ارتودنسی براکت را با استفاده از پنس مخصوص، در موقعیت دقیق (Positioning) تعیین‌شده روی دندان می‌چسباند و چسب‌های اضافی دور آن را برمی‌دارد. سپس، نور آبی مخصوص (Light-Curing Unit) با طول موج مناسب، به مدت حدود ۱۰ تا ۲۰ ثانیه بر روی براکت تابانده می‌شود تا رزین باندینگ کاملاً پلیمریزه و سخت شود

۶. قراردهی سیم قوسی (Archwire Insertion) و لیگاچور

• هدف: اعمال نیروهای درمانی و شروع حرکت دندان‌ها
• روش اجرا: سیم قوس‌دار (Archwire) در شیار (Slot) براکت‌ها قرار داده شده و توسط کش‌های کوچک رنگی (الاستیک) یا لیگاچورهای فلزی (در سیستم‌های سنتی) یا مکانیسم قفل داخلی (در سیستم‌های سلف-لیگیت) محکم می‌شود تا نیروی لازم برای درمان اعمال گردد

هزینه چسباندن براکت ارتودنسی چقدر است؟

تعیین هزینه نهایی چسباندن براکت ارتودنسی یک تعرفه ثابت و یکپارچه نیست و با توجه به فاکتورهای متعددی متغیر است. مهم‌ترین دلایل این تنوع قیمت عبارتند از نوع براکت انتخابی؛ به طوری که هزینه چسباندن براکت‌های سرامیکی یا سلف-لیگیت به دلیل قیمت بالاتر مواد و پیچیدگی فرآیند، به طور قابل توجهی بیشتر از براکت‌های فلزی سنتی است. علاوه بر این، میزان تخصص و سابقه ارتودنتیست، کیفیت مواد باندینگ تخصصی مورد استفاده برای تضمین ماندگاری براکت، و همچنین موقعیت مکانی کلینیک (که بر هزینه‌های جاری مرکز تاثیر می‌گذارد) همگی بر قیمت نهایی تاثیرگذار هستند.

به همین دلایل، برای دریافت یک برآورد دقیق و شخصی‌سازی شده با توجه به نوع براکت مورد نیاز برای شرایط دهانی شما، جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره هزینه چسباندن براکت ارتودنسی با توجه به شرایط شما، لطفا فرم زیر را پر نمایید تا مشاوران ما با شما تماس بگیرند.

مشاوره و رزرو نوبت

مکانیسم و نقش اصلی براکت

براکت در واقع به عنوان واسطه اصلی انتقال نیرو عمل می‌کند. ساختار هر براکت دارای یک شیار افقی به نام اسلات (Slot) است که سیم قوس‌دار ارتودنسی (Archwire) از درون آن عبور می‌کند. وظیفه اصلی براکت، هدایت و کنترل دقیق نیروی اعمال‌شده از طریق سیم به دندان‌ها است. این نیرو، که به صورت ملایم و پیوسته وارد می‌شود، باعث بازسازی و تغییر شکل استخوان آلوئولار اطراف ریشه دندان (فرایند Remodeling) شده و دندان را به تدریج به موقعیت صحیح خود جابجا می‌کند.

کاربردهای حیاتی براکت در درمان ارتودنسی

استفاده از براکت‌ها در سیستم بریس، اهداف تشخیصی و درمانی گسترده‌ای را دنبال می‌کند:

۱. اصلاح ناهنجاری‌های دندانی (Alignment)

• تصحیح دندان‌های نامرتب، کج، چرخیده (Rotation) و فاصله‌دار (Spacing)
• رفع شلوغی بیش از حد دندان‌ها (Crowding) در قوس فکی

۲. بهبود رابطه فکی (Occlusion / Bite Correction)

• اصلاح ناهنجاری‌های بایت نظیر اوربایت (جلو بودن بیش از حد فک بالا)، آندربایت (جلو بودن فک پایین) و کراس‌بایت (قرارگیری غیرطبیعی دندان‌ها)
• کمک به جفت شدن صحیح دندان‌های فک بالا و پایین برای بهبود عملکرد جویدن و تکلم

۳. ارتقاء سلامت بلندمدت دهان و فک

• تعدیل نیروهای عضلانی فک و پیشگیری از بروز یا پیشرفت اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی (TMJ Disorders) که در اثر بایت نامناسب ایجاد می‌شوند.
• بهبود زیبایی طرح لبخند و افزایش اعتمادبه‌نفس بیمار.

مواد مورد استفاده برای چسباندن براکت ارتودنسی

فرآیند چسباندن براکت به سطح دندان (Bonding) یک مرحله حیاتی و تکنیکی است که به شدت به خصوصیات شیمیایی و مکانیکی مواد مورد استفاده وابسته است. برای دستیابی به یک پیوند مستحکم و طولانی‌مدت که بتواند نیروهای درمانی سنگین ارتودنسی را تحمل کند، از یک سیستم سه‌جزئی دقیق استفاده می‌شود که شامل مراحل علمی زیر است:

اسید اچ (Etching Agent) – آماده‌سازی سطحی

ماده آغازگر در این فرآیند، اسید فسفریک (Phosphoric Acid) است که معمولا با غلظتی بین ۳۵ تا ۴۰ درصد به صورت ژل عرضه می‌شود. نقش این ماده حیاتی است: اسید فسفریک با ایجاد یک واکنش شیمیایی کنترل‌شده بر روی مینای دندان، باعث حذف انتخابی مواد معدنی شده و هزاران میکروپرز و ناهنجاری سطحی در مقیاس نانو ایجاد می‌کند.

این الگوی زبر و متخلخل، سطح مینا را از حالت صاف به حالتی با انرژی سطحی بالا تبدیل می‌کند، که این امر نفوذ شیمیایی و قفل شدن مکانیکی رزین‌های چسب را به نحو چشمگیری بهبود می‌بخشد. استحکام پیوند بدون مرحله اچینگ به شدت پایین خواهد آمد.

پرایمر و عامل باندینگ (Primer and Bonding Agent)

پس از شستشو و خشک کردن کامل اسید اچ، لایه‌ای از پرایمر و عامل باندینگ اعمال می‌شود. این مواد رزینی، که اغلب بر پایه رزین‌های مِتاکریلات مانند Bis-GMA هستند، به عنوان یک عامل اتصال عمل می‌کنند. پرایمر دارای خاصیت هیدروفیلیک (آب‌دوست) است و می‌تواند به اعماق میکروپرزهای ایجادشده توسط اسید نفوذ کند.

سپس، عامل باندینگ یک لایه رابط پلیمریزه شده ایجاد می‌کند که یک انتهای آن به مینای دندان قفل شده و انتهای دیگر آن آماده اتصال به چسب نهایی (رزین کامپوزیت) می‌شود. این لایه واسط، تضمین‌کننده یکپارچگی ساختار پیوند است.

رزین کامپوزیت ارتودنسی (Orthodontic Composite Resin) 

آخرین جزء، رزین کامپوزیت مخصوص ارتودنسی است. این ماده در واقع چسبی است که پشت براکت قرار می‌گیرد و آن را به لایه باندینگ روی دندان متصل می‌کند. این رزین‌ها حاوی فیلرهای معدنی برای افزایش استحکام مکانیکی هستند و معمولاً از نوع لایت-کیور (Light-Cure) هستند. این بدان معناست که ماده تنها پس از تابش نور آبی با طول موج مشخص (که توسط دستگاه‌های تخصصی تابیده می‌شود)، در عرض چند ثانیه سفت و سخت (پلیمریزه) می‌شود.

این ویژگی به متخصص ارتودنسی اجازه می‌دهد تا براکت را قبل از سفت شدن نهایی، در موقعیت سه‌بعدی دقیق و ایده‌آل خود تنظیم کند. سیستم قوی و مقاوم حاصل، وظیفه انتقال نیروهای ارتودنسی را به طور مؤثر در طول کل دوره درمان بر عهده می‌گیرد.

انواع براکت و چسب آن‌ها

براکت‌های ارتودنسی از نظر جنس و مکانیسم انتقال نیرو به دسته‌های اصلی تقسیم می‌شوند و انتخاب چسب (رزین باندینگ) برای هر نوع براکت اهمیت بالایی دارد:

براکت‌های فلزی (Metal Brackets)

• جنس: فولاد ضد زنگ (Stainless Steel) یا تیتانیوم
• باندینگ: به دلیل ساختار متخلخل و مسطح سطح فلز، معمولا از رزین‌های کامپوزیت لایت-کیور سنتی استفاده می‌شود. استحکام باند در این روش بسیار بالاست، زیرا رزین به خوبی در پایه‌ی مشبک (Mesh Base) براکت قفل مکانیکی می‌شود

براکت‌های سرامیکی (Ceramic Brackets)

• جنس: مواد پلی‌کریستالی یا تک‌کریستالی شفاف (سافایر)
• باندینگ: چالش اصلی، استحکام باند بیش از حد است که می‌تواند هنگام برداشتن (Debonding) به مینا آسیب بزند. بنابراین، اغلب از رزین‌های کامپوزیت ضعیف‌تر (با قدرت باند کمتر) یا رزین‌هایی که قابلیت آزادسازی آسان‌تری دارند، استفاده می‌شود. گاهی نیز پایه‌ی براکت از پیش با موادی مانند سیلان (Silane) آماده‌سازی می‌شود تا اتصال شیمیایی بهبود یابد

براکت‌های سلف-لیگیت (Self-Ligating Brackets)

• جنس و باندینگ: این براکت‌ها می‌توانند فلزی یا سرامیکی باشند. تفاوت اصلی در مکانیسم قفل داخلی (Clip or Door) است که نیاز به کش‌های الاستیک برای نگه داشتن سیم را حذف می‌کند. مواد باندینگ مورد استفاده همان رزین‌های کامپوزیت استاندارد است و مکانیسم سلف-لیگیت تأثیری بر نوع چسب ندارد.

براکت‌های لینگوال (Lingual Brackets)

• جنس: عمدتا فلزی، با طراحی کاملا سفارشی برای پشت دندان.
• باندینگ: به دلیل سطح نامنظم داخلی دندان‌ها و دسترسی دشوار، از چسب‌های غیرمستقیم (Indirect Bonding) استفاده می‌شود. براکت‌ها ابتدا روی یک مدل گچی چسبانده شده و سپس با یک سینی انتقال (Transfer Tray) به دهان منتقل و باند می‌شوند تا موقعیت‌یابی با حداکثر دقت انجام پذیرد.

مراقبت‌های بعد از چسباندن براکت ارتودنسی

رعایت دقیق مراقبت‌های پس از چسباندن براکت، نه تنها برای حفظ سلامت دندان‌ها و لثه ضروری است، بلکه مستقیما بر سرعت و موفقیت کلی درمان ارتودنسی تاثیر می‌گذارد.

کنترل تغذیه و رژیم غذایی (Dietary Management)

هدف اصلی، جلوگیری از شکستگی و جدا شدن براکت‌ها (Debonding) است:

• پرهیز از غذاهای سخت و چسبنده: از مصرف مواد غذایی با بافت سخت و ترد (مانند آجیل، ته‌دیگ، یخ، آب‌نبات‌های سفت) و مواد چسبنده و کشسان (مانند آدامس، تافی، پفک) باید اکیدا پرهیز شود. این مواد، نیروی زیادی به براکت وارد کرده و می‌توانند اتصال چسب را مختل سازند.
• تغییر در نحوه جویدن: غذاها باید به قطعات کوچک تقسیم شده و با استفاده از دندان‌های خلفی (عقبی) و با فشار ملایم جویده شوند تا فشار کمتری به براکت‌های قدامی وارد گردد.

بهداشت دهان و دندان پیشرفته (Advanced Oral Hygiene)

حفظ بهداشت کامل برای جلوگیری از دمینرالیزاسیون مینا (Decalcification) و التهاب لثه حیاتی است:

• ابزارآلات اختصاصی: استفاده از مسواک‌های مخصوص ارتودنسی با فرچه V-شکل و مسواک‌های بین دندانی (Interdental Brushes) برای تمیز کردن زیر سیم‌ها و اطراف براکت‌ها ضروری است.
• نخ دندان و واترجت: استفاده روزانه از نخ دندان مخصوص (مانند Superfloss) یا دستگاه واترجت (Water Flosser) برای پاکسازی دقیق پلاک‌های میکروبی انباشته شده زیر سیم قوس و براکت‌ها توصیه می‌شود.
• فلورایدتراپی موضعی: استفاده از دهانشویه‌های حاوی فلوراید می‌تواند به تقویت مینای دندان و کاهش خطر ایجاد لکه‌های سفید (White Spot Lesions) در اطراف براکت کمک کند.

تنظیمات و مراجعات دوره‌ای (Scheduled Adjustments)

• چکاپ‌های منظم: بیمار موظف است هر ۴ تا ۸ هفته (بر اساس تشخیص متخصص) برای فعال‌سازی مجدد دستگاه، تنظیم نیروها، تعویض سیم قوس‌دار و تعویض کش‌ها به کلینیک مراجعه کند.

مدیریت ناراحتی‌های اولیه (Discomfort Management)

• ناراحتی و زخم: در هفته اول، ممکن است لثه و مخاط دهان در اثر تماس با براکت‌ها دچار ناراحتی یا زخم‌های جزئی شوند. استفاده از موم ارتودنسی (Orthodontic Wax) بر روی قسمت‌های تیز براکت‌ها، یک راهکار مؤثر موضعی است.
• درد ناشی از حرکت دندان: در صورت احساس درد شدید پس از تنظیمات، استفاده از مسکن‌های خفیف (مانند استامینوفن) توصیه می‌شود. با این حال، مصرف ایبوپروفن (در صورت تایید پزشک) باید با احتیاط باشد، زیرا ممکن است حرکت سلولی لازم برای حرکت دندان را تا حدودی مهار کند.

مشکلات رایج در چسباندن براکت ارتودنسی

فرآیند چسباندن براکت، هرچند استاندارد شده است، اما با چالش‌هایی روبرو است که بر موفقیت درمان تاثیر می‌گذارند. رایج‌ترین مشکل، شکست زودهنگام باند (Premature Bond Failure) یا جدا شدن براکت است که غالبا ناشی از رعایت نشدن دقیق پروتکل‌های چسباندن است. کنترل ناکافی رطوبت مهم‌ترین عامل این شکست محسوب می‌شود؛ تماس بزاق یا رطوبت با سطح مینا در حین فرآیند اچینگ یا باندینگ، به شدت استحکام چسب را کاهش می‌دهد.

همچنین، عدم تمیزکاری کامل دندان قبل از اچینگ و باقیماندن پلاک میکروبی می‌تواند مانع از اتصال قوی رزین به مینا شود. در نهایت، اشکالات تکنیکی در موقعیت‌یابی نادرست براکت نیز یکی از مشکلات رایج است که باعث انتقال ناصحیح نیرو و انحراف در مسیر درمانی مورد نظر متخصص می‌گردد.

جهت مشاهده ویدئوهای کلینیک دندانپزشکی بزرگمهر و نوین مهر کانال آپارات ما را دنبال کنید   

چسباندن براکت ارتودنسی در مشهد

برای شروع موفقیت‌آمیز درمان ارتودنسی ثابت در مشهد، انتخاب کلینیکی با تجهیزات مدرن و متخصصان مجرب که فرآیند چسباندن براکت (Bonding) را با بالاترین استانداردها انجام دهند، ضروری است. در این زمینه، کلینیک‌های دندانپزشکی بزرگمهر و نوین مهر به عنوان دو مرکز معتبر در بلوار سجاد مشهد شناخته می‌شوند.

این مراکز تخصصی با بهره‌گیری از جدیدترین متدهای باندینگ و استفاده از رزین‌های کامپوزیت تخصصی لایت-کیور، اطمینان حاصل می‌کنند که اتصال براکت‌ها به مینای دندان، قوی، ایمن و با حداقل خطر آسیب به دندان در زمان برداشتن باشد.

در کلینیک‌های بزرگمهر و نوین مهر، فرآیند چسباندن براکت با رعایت دقیق پروتکل‌های کنترل رطوبت (ایزولاسیون کامل دندان‌ها) و اجرای صحیح مراحل اچینگ و باندینگ انجام می‌شود تا از شکست زودهنگام براکت‌ها که رایج‌ترین چالش این درمان است، جلوگیری شود.

این دو کلینیک، با ارائه خدمات متنوع ارتودنسی شامل انواع براکت‌های فلزی، سرامیکی و سلف-لیگیت، امکان انتخاب بهترین نوع براکت متناسب با نیاز و شرایط مالی بیمار را فراهم می‌آورند.

اطلاعات تماس و آدرس کلینیک‌ها

• کلینیک بزرگمهر: مشهد، بلوار سجاد، نبش بزرگمهر جنوبی ۱۲
• کلینیک نوین مهر: مشهد، بلوار سجاد، نبش بزرگمهر جنوبی ۲۲
• شماره تماس: ۰۵۱۳۳۲۳۶ (داخلی ۱ برای بزرگمهر و داخلی ۲ برای نوین مهر)

مشاوره و رزرو نوبت 

تفاوت چسب براکت ارتودنسی با چسب معمولی

چسباندن براکت ارتودنسی یک فرآیند تخصصی پزشکی است و ماده‌ای که برای این منظور استفاده می‌شود، با چسب‌های معمولی (مانند چسب قطره‌ای یا چسب‌های خانگی) تفاوت‌های ساختاری و عملکردی اساسی دارد. این ماده تخصصی در دسته رزین‌های کامپوزیت دندانپزشکی (Dental Composite Resins) قرار می‌گیرد.

۱. زیست‌سازگاری (Biocompatibility): چسب ارتودنسی باید کاملا زیست‌سازگار بوده و هیچ گونه واکنش سمی یا آلرژیک با بافت‌های دهان، لثه و مخاط ایجاد نکند، در حالی که بسیاری از چسب‌های معمولی سمی هستند.

۲. قدرت باند کنترل‌شده: این چسب باید به اندازه‌ای قوی باشد که نیروهای جویدن و ارتودنسی را در طول درمان تحمل کند، اما در عین حال باید در پایان درمان، با اعمال نیروی کنترل‌شده توسط متخصص، بدون آسیب رساندن به مینای دندان قابل برداشتن باشد.

۳. مکانیسم اتصال: چسب‌های ارتودنسی بر پایه اتصال شیمیایی و مکانیکی دقیق به مینای اچ‌شده متکی هستند، در حالی که چسب‌های معمولی صرفا بر پایه چسبندگی فیزیکی و شیمیایی غیردقیق عمل می‌کنند.

۴. مقاومت در محیط مرطوب: محیط دهان همواره مرطوب است و چسب ارتودنسی باید در برابر رطوبت، بزاق، و اسیدهای مواد غذایی مقاومت بسیار بالایی داشته باشد، ویژگی که در چسب‌های معمولی خانگی وجود ندارد.

۵. نحوه سخت شدن: چسب ارتودنسی اغلب از نوع لایت-کیور (Light-Cure) است و تنها با تابش نور آبی تخصصی سفت می‌شود، که این امر زمان کافی برای تنظیم دقیق موقعیت براکت را به متخصص می‌دهد.

سوالات متداول چسباندن براکت ارتودنسی

• چسب براکت ارتودنسی چقدر دوام دارد؟

اگر به درستی نصب و نگهداری شود، تا پایان دوره درمان (۱۲ تا ۲۴ ماه) دوام می‌آورد.

• اگر براکت از دندان جدا شد چه کار کنم؟

براکت را قورت ندهید و آن را نگه دارید. سپس هرچه سریع‌تر به متخصص مراجعه کنید تا مجددا بچسباند.

• آیا چسب براکت به دندان آسیب می‌زند؟

خیر، در صورت برداشتن اصولی براکت، چسب از سطح مینا پاک می‌شود و آسیبی به دندان نمی‌رسد.

•  آیا می‌توانم خودم براکت را بچسبانم؟

به هیچ وجه. چسباندن براکت نیاز به ابزار دقیق، دید تخصصی و مواد خاص دارد.

• چسب براکت سرامیکی با فلزی فرق دارد؟

بله، چسب براکت‌های سرامیکی معمولا با فرمول خاصی تهیه می‌شود تا هنگام جدا کردن، شکستگی نداشته باشد.

•  آیا بعد از چسباندن براکت می‌توانم ورزش کنم؟

بله، اما در ورزش‌های تماسی حتما از محافظ دهان استفاده کنید.

• چطور از زرد شدن چسب براکت جلوگیری کنم؟

مصرف کمتر نوشیدنی‌های رنگی و رعایت دقیق بهداشت دهان کمک زیادی می‌کند.